Alina Szapocznikow. Rzeźba

„Wystawa dzieła rzeźbiarskiego Aliny Szapocznikow zorganizowana przez Muzeum Sztuki w Łodzi jest pierwszym w kraju pośmiertnym przeglądem spuścizny artystki […] Dotychczasowe wystawy rzeźbiarskiego dorobku Aliny Szapocznikow, niejednokrotnie zresztą obszerne […] nie stanowiły przeglądu różnych epok jej twórczości na tę skalę, jak to niniejszym czynimy […] 
Alina Szapocznikow należała do tego środowiska młodych, poszukujących artystów polskich, którzy nadali ton okresowi przełomu, jakiego wyrazem była wystawa w 'Arsenale' w 1955 roku i w latach 50. i 60. przesądzili o rozmachu cechującym sztukę polską […] 
[…] w 1972 roku napisała rodzaj programu artystycznego, w którym dała wyraz swemu zafascynowaniu jako rzeźbiarza i jako jednego z ludzi – ciałem człowieka, jako istotnym tematem twórczości i siedliskiem wszelkiej radości i wszelkiego cierpienia. Całość jej twórczości – prace, których przedmiotem było ciało umęczone i wydane na śmierć (od 'Ekshumowanego' po 'Pogrzeb Aliny') oraz równolegle ciała piękne i radosne (od sylwetek dziewczyn jak 'Pierwsza miłość' po barwione prowokacyjnie postacie-przedmioty i głowy z plastiku) – zdaje się potwierdzać nie tylko szczerość i prawdziwość słów artystki, ale i fakt, że głęboko przeżywając, skomentowała twórczo temat urzekający ludzkość od wieków […]” 

Fragment wstępu do katalogu wystawy