Daniel Spoerri "Zjedzone przez Katarzynę i jej przyjaciół" (1991)
Kim była Katarzyna, która razem z przyjaciółmi pewnego grudniowego dnia 1991 roku maczała w sosie bagietki i piła czerwone wino? Skąd dokładnie wiadomo, co jadła? Wspólny posiłek grupy przyjaciół „złapał w pułapkę” Daniel Spoerri tworząc asamblaż zatytułowany „Zjedzone przez Katarzynę i jej przyjaciół”. O tym, jak zamiast malować tradycyjną martwą naturę po prostu przytwierdził zastawę razem z resztkami jedzenia do blatu stołu i wbrew grawitacji powiesił je na ścianie jako obraz opowie Małgorzata Wiktorko.
Daniel Spoerri (ur. 1930 roku) pochodził z Rumunii, skąd w 1942 roku po śmierci ojca razem z resztą rodziny uciekł przed nazistami do Szwajcarii. Studiował balet klasyczny w Zurychu i taniec w Paryżu, a potem pracował jako tancerz, choreograf, reżyser i scenograf w Szwajcarii i Niemczech. W 1959 roku zamieszkał we Francji i zaczął zajmować się poezją konkretną. W 1960 roku poznał artystów łączonych z ruchem Nowego Realizmu i zaczął tworzyć swoje pierwsze „tableux-pieges”, tzw. „obrazy- pułapki”.
„Wpadały” w nie talerze, sztućce, serwetki, kieliszki i resztki jedzenia pozostające na stole po wspólnych posiłkach. Łączył je na płaszczyźnie stołu tworząc złożony z różnych banalnych przedmiotów asamblaż. W ten sposób utrwalił również to, co na początku grudnia 1991 roku zjedli w towarzystwie przyjaciół razem z Kathariną Duwenhoegger, od 6 grudnia jego żoną. Jej nazwisko widoczne jest na leżącym na stole zaproszeniu na wystawę jej prac w Rzymie.
Utrwalając w ten sposób ślady spotkań przy stole Spoerri miał jednak świadomość niemożliwości zatrzymania czasu, i nie próbował zrobić tego na silę np. poddając resztki jedzenia konserwacji. Dlatego jego prac nie można nazwać „apetycznymi” - starzeją się i wietrzeją tak jak po wielu latach blakną wspomnienia wspólnych spotkań przy stole.
Mimo że sam nie uważał tego typu działań za sztukę, to sformułowanie „sztuka kulinarna” nabiera w jego przypadku specjalnego znaczenia: oprócz tworzenia obrazów-pułapek, w latach 60. zaczął w ramach swoich wystaw podejmować gości wystaw ucztami niczym szef restauracji, a w 1968 roku otworzył w Düsseldorfie własną restaurację, łącząc ją potem z Eat-Art Gallery („Galerią Sztuki Jedzenia”), gdzie prezentował dzieła nadające się do skonsumowania, np. rzeźby z chleba. Dodatkowo w zurychskiej gazecie Weltwoche prowadził rubrykę poświeconą restauracjom.
Dlaczego Zespół Czarnych Form Organicznych Abakanowicz wywołuje dreszcz emocju u odbiorcy i czy potrawy, po których zostały brudne półmiski w dziele Daniela Spoerri naprawdę zostały Zjedzone przez Katarzynę i jej przyjaciół. Na te i inne nurtujące bywalców Muzeum pytania odpowiedzą pracownicy Działu Edukacji. Zbiórka w każdy wakacyjny czwartek o godz. 18.00 przed kasą Muzeum. Wstęp wolny.
Daniel Spoerri
Zjedzone przez Katarzynę i jej przyjaciół (1991)
Daniel Spoerri (ur. 1930 roku) pochodził z Rumunii, skąd w 1942 roku po śmierci ojca razem z resztą rodziny uciekł przed nazistami do Szwajcarii. Studiował balet klasyczny w Zurychu i taniec w Paryżu, a potem pracował jako tancerz, choreograf, reżyser i scenograf w Szwajcarii i Niemczech. W 1959 roku zamieszkał we Francji i zaczął zajmować się poezją konkretną. W 1960 roku poznał artystów łączonych z ruchem Nowego Realizmu i zaczął tworzyć swoje pierwsze „tableux-pieges”, tzw. „obrazy- pułapki”.
„Wpadały” w nie talerze, sztućce, serwetki, kieliszki i resztki jedzenia pozostające na stole po wspólnych posiłkach. Łączył je na płaszczyźnie stołu tworząc złożony z różnych banalnych przedmiotów asamblaż. W ten sposób utrwalił również to, co na początku grudnia 1991 roku zjedli w towarzystwie przyjaciół razem z Kathariną Duwenhoegger, od 6 grudnia jego żoną. Jej nazwisko widoczne jest na leżącym na stole zaproszeniu na wystawę jej prac w Rzymie.
Utrwalając w ten sposób ślady spotkań przy stole Spoerri miał jednak świadomość niemożliwości zatrzymania czasu, i nie próbował zrobić tego na silę np. poddając resztki jedzenia konserwacji. Dlatego jego prac nie można nazwać „apetycznymi” - starzeją się i wietrzeją tak jak po wielu latach blakną wspomnienia wspólnych spotkań przy stole.
Mimo że sam nie uważał tego typu działań za sztukę, to sformułowanie „sztuka kulinarna” nabiera w jego przypadku specjalnego znaczenia: oprócz tworzenia obrazów-pułapek, w latach 60. zaczął w ramach swoich wystaw podejmować gości wystaw ucztami niczym szef restauracji, a w 1968 roku otworzył w Düsseldorfie własną restaurację, łącząc ją potem z Eat-Art Gallery („Galerią Sztuki Jedzenia”), gdzie prezentował dzieła nadające się do skonsumowania, np. rzeźby z chleba. Dodatkowo w zurychskiej gazecie Weltwoche prowadził rubrykę poświeconą restauracjom.
Dlaczego Zespół Czarnych Form Organicznych Abakanowicz wywołuje dreszcz emocju u odbiorcy i czy potrawy, po których zostały brudne półmiski w dziele Daniela Spoerri naprawdę zostały Zjedzone przez Katarzynę i jej przyjaciół. Na te i inne nurtujące bywalców Muzeum pytania odpowiedzą pracownicy Działu Edukacji. Zbiórka w każdy wakacyjny czwartek o godz. 18.00 przed kasą Muzeum. Wstęp wolny.
Daniel Spoerri Zjedzone przez Katarzynę i jej przyjaciół (1991)
