"Marian Minich - pod wiatr". Dyskusja o książce

ms2, ul. Ogrodowa 19
21 kwietnia 2015, wtorek, g. 18.00

Działalność Mariana Minicha, pierwszego i wieloletniego dyrektora Muzeum Sztuki w Łodzi, pozostaje wciąż mało znana, choć to właśnie dzięki jego zdolnościom, determinacji i pasji muzeum przetrwało najtrudniejsze czasy i stało się jednym z najważniejszych miejsc na kulturalnej mapie Polski.

Minich był nie tylko postacią zasłużoną dla polskiej kultury, ale także niezwykle barwną osobowością. Świadczy o tym książka jego córki Agnieszki Minich-Scholz „Marian Minich – pod wiatr” oraz teksty samego Minicha: „Wspomnienia wojenne” i  „Szalona galeria”.

Zebrane i wydane w jednym zbiorze przez Fundację Instytut Książka i Prasa oraz Atlas Sztuki w serii wydawniczej Le Monde diplomatique/artystyka, wspomnienia te staną się okazją do dyskusji na temat postaci pierwszego dyrektora Muzeum Sztuki w 50. rocznicę jego śmierci.

W panelu dyskusyjnym udział wezmą: Agnieszka Minich-Scholz, dr Dominika Łarionow (Uniwersytet Łódzki), prof. Józef Robakowski (PWSFTviT), dr Marcin Szeląg (Muzeum Narodowe w Poznaniu) i Jarosław Suchan (Dyrektor Muzeum Sztuki).

Marian Minich (ur. 1898) po ukończeniu w randze porucznika szkoły oficerskiej w Troppau (Austro-Węgry) razem z armią austriacką walczył na frontach I wojny światowej. W czasie wojny polsko-bolszewickiej wstąpił do Wojska Polskiego. W latach powojennych studiował chemię na Politechnice Lwowskiej, a następnie historię sztuki na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Na trzecim roku studiów zaczął pełnić funkcję asystenta przy Katedrze Sztuki Nowożytnej u prof. Władysława Kozickiego, a później przy Katedrze Sztuki Polskiej i Wschodnioeuropejskiej u prof. Władysława Podlachy. Jednocześnie pracował jako dziennikarz, pisząc artykuły, polemiki i recenzje związane z zagadnieniami sztuki dla czasopism lwowskich i dla krakowskich „Sztuk Pięknych”. Był również czynnym członkiem Lwowskiego Związku Artystów Plastyków oraz Lwowskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych. We Lwowskiej Zachęcie Sztuk Pięknych wystawiał własne obrazy. W 1932 roku uzyskał stopień naukowy doktora z zakresu filozofii. W 1935 roku wygrał konkurs na dyrektora Miejskiego Muzeum Historii i Sztuki im. J. i K. Bartoszewiczów (późniejsze Muzeum Sztuki) w Łodzi i kierował tą placówką do wybuchu II wojny światowej, w której brał czynny udział jako oficer. Po wojnie od 1945 roku tworzył i organizował Muzeum Sztuki w Łodzi aż do swojej śmierci w 1965 roku.

Organizatorzy: Muzeum Sztuki w Łodzi i Atlas Sztuki 

Wstęp wolny.