„O sztuce i kalectwie”. Wykład Anny Nawrot

Władysław Strzemiński był oficerem saperów podczas I wojny światowej. Na skutek wypadku w okopach stracił nogę, rękę i wzrok w jednym oku. To po tych dramatycznych wydarzeniach wybrał dla siebie karierę artystyczną. W dwudziestoleciu międzywojennym pozostawał prawdopodobnie najbardziej radykalnym awangardowym polskim twórcą. Po 1945 roku najważniejsze jest już dla niego zagadnienie ludzkiego widzenia. Psychologiczne teorie następstw doświadczeń ekstremalnych i specyfiki poszczególnych etapów rozwoju człowieka w toku życia pomaga przybliżyć i nazwać charakter przemian w twórczości Strzemińskiego. Z analizy biograficznej wyłania się obraz człowieka o niezwykłej osobowości. Pojęcia utopii funkcjonalizmu i utopii widzenia starają się opisać spuściznę artysty uwzględniając jej totalny charakter. Istotne wydaje się też uwzględnienie cielesności artysty w interpretacji jego œuvre. Próba interpretacji dzieła i biografii Strzemińskiego prowadzi do pytania o rolę twórczości w materii życia ludzkiego i o to czym sztuka może się stać w materii życia współczesnego odbiorcy.

Anna Nonna Nawrot jest doktorantką w Zakładzie Malarstwa i Rzeźby XIX i XX wieku w Katedrze Historii Sztuki Uniwersytetu Łódzkiego. Studiuje psychologię na UŁ. Współpracuje
z Muzeum Sztuki w Łodzi jako edukatorka i przewodniczka. Bywa także krytyczką - publikowała w „Formacie”, „Arteonie” i „Artluku”.