Od radości do wolności. Pomarańczowa Alternatywa
Muzeum Sztuki w Łodzi zaprasza na spotkanie z Waldemarem Fydrychem – Majorem i artystą Andrzejem Miastkowskim, na którym Waldemar Fydrych – Major przybliży zasady Manifestu Surrealizmu Socjalistycznego, a Andrzej Miastkowski zajmie się „Galerią działań maniakalnych,” czyli opowie o działaniach Pomarańczowej Alternatywy w Łodzi.
Narodziny Pomarańczowej Alternatywy mają początek w środowisku studenckim Wrocławia początku lat 80 - tych, choć sam ruch był aktywny również w Łodzi, Warszawie oraz Lublinie. Pomarańczowa Alternatywa znana jest nie tylko z happeningów – w drugiej połowie lat 80 –tych sławę zdobyły graffiti krasnoludków, malowane na plamach, powstałych w wyniku zamalowywania przez reżim wolnościowych i antyrządowych haseł. Postać krasnoludka stała się symbolem Pomarańczowej Alternatywy, a tym samym wolnej, nieocenzurowanej myśli. Tysiące krasnali, malowanych w kilkunastu miastach Polski, ubarwiało szarą rzeczywistość stanu wojennego.
Formy działania Pomarańczowej Alternatywy zawsze łączyły w sobie wymiar społeczno – polityczny z artystycznym. Ostatecznym ich celem było (i jest) osiąganie poprzez happening Wolności, a także obalanie społecznego, kulturalnego i politycznego normatywizmu. Problemy polityczne były komentowane w sposób pełen ironii, dystansu, surrealistycznej i dadaistycznej poetyki.
Pomarańczowa Alternatywa zaistniała także w Łodzi (lata 1987 – 1990), w środowisku studentów kulturoznawstwa i wydziału filologicznego Uniwersytetu Łódzkiego, wysławiając się min. akcjami „Bicie piany” polegającej na wspólnym ubijaniu jajek, przy jednoczesnym słuchaniu politycznych przemówień, czy „Klepanie biedy”, w której ubrani, w łachmany uczestnicy uderzali w tabliczki z napisem „bieda”.
Liderem Pomarańczowej Alternatywy jest Waldemar Fydrych – Major, twórca podstawy ideowej ruchu: „Manifestu Surrealizmu Socjalistycznego”.
Po 1989 roku Pomarańczowa Alternatywa nie zawiesiła działalności i chociaż doczekała się własnego pomnika (postać krasnala na ulicy Świdnickiej we Wrocławiu, 2001 rok) to nadal, przy pomocy kpiny, żartu, parodii obnaża absurdy społeczno – politycznego życia Polski.
