Oprowadzanie Arkadiusza Półtoraka po wystawie "Agata Ingarden.EmoPolis".

EmoPolis to pierwsza w Polsce muzealna wystawa prac Agaty Ingarden. Jest ona fragmentem nieustannie rozwijanego projektu, w którym główną rolę odgrywa infrastruktura przeznaczona do zarządzania energią emitowaną przez stany emocjonalne. Wystawa łączy ze sobą dwie monumentalne prace – Rescue Dummies i Piknik o zachodzie słońca.

Spomiędzy szklanych okien budynków biurowych wyłania się zwisająca mechaniczna struktura i panele słoneczne, tworząc pejzaż współczesnego miasta. Jest to jeden z możliwych widoków na Dom Snów – laboratorium, które wyzwala od norm społecznych i jednocześnie tworzy nowe reguły współżycia. To miejsce, a zarazem program interaktywny kształtujący życie trzech grup mieszkańców. Motyloludzie wykonują pracę emocjonalną, która zasila całą infrastrukturę. Filmy wmontowane w elementy architektoniczne pozwalają na wgląd w przebieg tych procesów, w nich istotną rolę odgrywa odkrywanie ograniczeń cielesnych i komunikacja za pomocą ruchu. Członkowie tej grupy próbują budować jednocześnie swoją tożsamość i świadomość grupową. Goblinomotyle zajmują się obsługą procesów fizycznych i architekturą Domu Snów. EmoPolis natomiast reprezentuje nadzór i regulację. W tej dynamicznej interakcji między postaciami EmoPolis zapewniają równowagę energii generowanej przez Motyloludzi oraz działają jak lustra odbijające emocje, pobudzając samoświadomość mieszkańców.

Te niejednoznaczne postacie ucieleśniają aspekty życia miejskiego – skomplikowane systemy, w których nadzór jest integralną częścią codziennego funkcjonowania. Instalacja i muzeum to metafory ekonomii uwagi stanowiącej bazę doświadczania zapośredniczonej przez media rzeczywistości. Dom Snów zmienia swoją architekturę w zależności od punktu widzenia. Zależy ona od tego, z którym bohaterem identyfikuje się widz. Zwiedzający wystawę stają się również częścią tytułowego EmoPolis – nadzorują transfery emocji. Wgląd w cykl życia Domu Snów wyłania się zza szyb infrastruktury zbudowanej z okien biurowca z Kijowa. Ich półprzezroczyste powierzchnie rozmywają granice między wnętrzem a zewnętrzem. Zarówno szklane ruiny korporacyjnej architektury, jak i skapujące części metalowych kwiatów Pikniku o zachodzie słońca stają się podobne do oczu owadów.

Oba projekty odzwierciedlają funkcjonowanie powiązanych systemów. W świecie Domu Snów energia Motyloludzi napędza program regulowany i obserwowany przez EmoPolis. Podobnie rzeźba Piknik o zachodzie słońca integruje komponenty naturalne i przetworzone (metal, zwęglony cukier, tkanina grzybowa, panele słoneczne), tworząc samopodtrzymujący się ekosystem. Razem konstruują one pejzaż miejski, zacierający granice między przestrzenią publiczną i prywatną. Splątane interakcje grupowe i odizolowane zdarzenia tworzą spójną narrację świata Domu Snów.

___________________________________

Arkadiusz Półtorak - kulturoznawca, kurator i krytyk sztuki. Adiunkt w Katedrze Performatyki na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego; w latach 2019-2021 asystent w Katedrze Nauk o Sztuce na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Pedagogicznego im. KEN. Prezes Sekcji Polskiej Polskiej Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki AICA (2023-2026), a w latach 2022-2023 – sekretarz tej organizacji. Od 2024 członek Rady Muzeum Sztuki w Łodzi oraz kapituły Nagrody Krytyki Artystycznej im. Jerzego Stajudy. Stypendysta MNiSW oraz laureat ministerialnego programu „Diamentowy Grant” (2015-2020). W latach 2017-2018 uczestniczył w podyplomowych studiach kuratorskich w De Appel w Amsterdamie. Publikował między innymi na łamach „Czasu Kultury”, „Didaskaliów”, „Przeglądu Kulturoznawczego”, „Dwutygodnika” czy „Magazynu SZUM”, a także w katalogach wystaw oraz monografiach poświęconych sztuce i kulturze współczesnej, np. Kinship in Solitude – Perspectives on Notions of Solidarity, red. Anna Jehle and Paul Buckermann (Hamburg: adocs, 2017), Fikcje jako metoda. Strategie kontr(f)aktualne w pisaniu historii, literaturze i sztukach, red. Małgorzata Sugiera (Kraków: Księgarnia Akademicka, 2018) czy Trouble with Value (red. Kris Dittel, Eindhoven: Onomatopee 2020). Organizator licznych projektów artystycznych, m.in. wystaw zbiorowych Rozspojone (Galeria Studio, Warszawa 2021) czy While I Kiss the Sky (wspólnie z Goschką Gawlik; w ramach festiwalu curated_by, Wiedeń 2019) oraz indywidualnych wystaw Marii Lobody (Elementarz dla mieszkańców miast, Kraków 2020), Jasminy Metwaly (Galeria Arsenał, Białystok 2020) czy Jana Moszumańskiego-Kotwicy (CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa 2019).

Patroni medialni wystawy: